มีปริศนาทางยุทธศาสตร์ข้อหนึ่งที่ นักบริหารและสตาร์ทอัพทุกคน จำเป็นต้องนำมาคิดทบทวนอยู่เสมอ นั่นคือ "หากค่าใช้จ่ายบานปลายจนไม่คุ้มค่า" ที่จะขับเคลื่อนบริษัทไปข้างหน้า เรายังจะดันทุรังรออยู่ทำไม?
แม้ว่าคำถามดังกล่าวจะฟังดูเป็นเรื่องพื้นฐาน แต่ในความเป็นจริงของการบริหารงานนั้นกลับตอบได้ยากยิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อองค์กรของคุณเกิดความผูกพัน กับสถานที่ตั้งเดิม ข้อตกลงตามสัญญา หรือ สภาวะการโดนผูกขาดทางการค้า ที่สร้างความรู้สึกอึดอัดจนไม่กล้าขยับเขยื้อน
ทว่าสายการบินราคาประหยัดชั้นนำของโลก สัญชาติไอร์แลนด์อย่างสายการบิน Ryanair เพิ่งจะพิสูจน์และแสดงให้คนทั้งโลกเห็นอย่างประจักษ์ชัดว่า ไม่มีคู่ค้ารายใหญ่หรือสนามบินแห่งใดในโลก ที่จะ "มีความสำคัญมากเกินไป" จนสามารถบีบบังคับให้องค์กรที่มีวินัยทางการเงินสูง ต้องยอมก้มหน้าแบกรับค่าใช้จ่ายที่ไร้ประสิทธิภาพต่อไป
จากการรายงานความเคลื่อนไหวล่าสุดในปัจจุบัน ทาง Ryanair ได้สร้างความประหลาดใจให้กับเหล่านักวิเคราะห์ด้วยการประกาศ มีแผนการที่จะยุติการดำเนินงานและการประจำการของฝูงบิน จำนวน 7 ลำที่ศูนย์กลางการบินเบอร์ลิน ซึ่งมีกำหนดการสิ้นสุดอย่างเป็นทางการในวันที่ 24 ตุลาคม 2026 ร่วมกับการลดจำนวนเส้นทางการบินในน่านน้ำ ในพื้นที่เมืองหลวงของเยอรมนีลงเกือบครึ่งหนึ่ง สำหรับการจัดสรรตารางบินในฤดูกาลถัดไป
หากมองอย่างผิวเผินเหตุการณ์นี้อาจดูเหมือนการปรับเปลี่ยนตารางบินทั่วไป ที่เกิดขึ้นได้บ่อยครั้งในแวดวงธุรกิจการบิน ทว่าในมุมมองของผู้เชี่ยวชาญเชิงกลยุทธ์แล้ว สิ่งนี้เปรียบเสมือนเสียงเตือนภัยครั้งสำคัญ ที่ไม่ได้จำกัดวงอยู่แค่เรื่องของอุตสาหกรรมสายการบิน หากแต่เป็นกรณีศึกษาและบทเรียนอันล้ำค่า ความสัมพันธ์ที่ขาดสะบั้นระหว่างนโยบายการจัดเก็บภาษี ค่าใช้จ่าย และ กระบวนการตัดสินใจเลือกทางเดินขององค์กร ที่ นักบริหารในยุคที่มีความผันผวนสูงห้ามมองข้ามโดยเด็ดขาด
เพื่อที่จะทำความเข้าใจในกลยุทธ์การถอยของไรอันแอร์อย่างลึกซึ้ง เราจำเป็นต้องมาศึกษาพฤติกรรมและความผิดพลาดของฝั่งเบอร์ลินกันก่อน เนื่องจากในช่วงเวลาที่ผ่านมา ท่าอากาศยานแห่งนี้ได้ปรับขึ้นราคาอย่างไม่สมเหตุสมผล โดยเฉพาะการยกระดับอัตราค่าธรรมเนียมการใช้สนามบินที่เพิ่มขึ้นถึง 50% นี่ยังไม่รวมถึงแผนนโยบายระยะยาวที่จะเก็บเงินเพิ่มขึ้นอีก ตรวจสอบข้อมูล ซึ่งสร้างความกดดันให้กับสายการบินต่างๆ อย่างมหาศาล
ยิ่งไปกว่านั้น นโยบายภาษีการบินในระดับประเทศ ก็มีการปรับตัวสูงขึ้นมากกว่าเท่าตัวเมื่อเทียบกับปี 2019 ทำให้ต้นทุนต่อหัวประชากรพุ่งสูงขึ้นอย่างชัดเจน แถมยังมีมาตรการเพิ่มค่าใช้จ่ายด้านการตรวจคนเข้าเมืองและรักษาความปลอดภัย ซึ่งเป็นการเพิ่มภาระต้นทุนคงที่ขึ้นเป็นสองเท่าตัว รวมถึงระบบค่าบริการควบคุมน่านฟ้าทางเทคนิค ที่พุ่งสูงขึ้นจากเดิมถึงสามเท่าตัวเลยทีเดียว
เมื่อผู้บริหารเลือกที่จะเพิ่มต้นทุนในทุกมิติ ผลกระทบที่ตามมาจึงเป็นไปตามกฎเกณฑ์ของตลาด นั่นคือ ยอดรวมผู้ใช้บริการเดินทางผ่านศูนย์กลางเบอร์ลิน เกิดความเสียหายเชิงตัวเลขอย่างน่าใจหาย จากเดิมที่เคยสูงถึง 36 ล้านคนในช่วงปี 2019 ลดต่ำลงมาอยู่ในระดับวิกฤตที่น้อยลงอย่างมาก ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการสูญเสียศักยภาพการแข่งขันไปเกือบหนึ่งในสาม แต่สิ่งที่น่าตกใจและสร้างความฉงนให้กับนักวิเคราะห์คือ แม้ว่าความต้องการซื้อจะหดตัวลงอย่างรุนแรงต่อหน้าต่อตา แต่หน่วยงานผู้มีอำนาจตัดสินใจของเบอร์ลินกลับเลือกที่จะ "เดินหน้าขึ้นราคาต่อไปอย่างไม่สนใจโลก" แทนที่จะยอมถอยเพื่อสร้างแคมเปญกระตุ้นและเยียวยาสายการบินต่างๆ
ในทางทฤษฎีและการดำเนินธุรกิจทั่วไปนั้น มีกฎเหล็กที่เข้าใจง่ายเกี่ยวกับอุปสงค์และอุปทานว่า สินค้าที่มีราคาสูงขึ้นโดยไม่มีคุณค่าเพิ่ม ย่อมทำให้ผู้ซื้อหนีหาย กล่าวคือเมื่อคุณตัดสินใจยกระดับราคาให้สูงขึ้น กลุ่มเป้าหมายย่อมมองหาทางเลือกอื่นที่คุ้มค่ากว่าทันที
ทว่าความผิดพลาดในกรณีของเมืองเบอร์ลินนั้น มันสะท้อนถึงปัญหาที่ลึกซึ้งและน่ากลัวกว่านั้น นั่นคือความเข้าใจผิดอย่างรุนแรงที่สับสนระหว่าง "อำนาจในการผูกขาดตลาดในระยะสั้น" กับ "ความสัมพันธ์ที่เกื้อกูลกันเพื่อการเติบโตอย่างมั่นคงขององค์กร"
ทางหน่วยงานภาครัฐอาจจะประเมินตนเองสูงเกินไปและคิดว่า ว่าพวกเขาเป็นผู้คุมชะตากรรมและเป็นประตูบานเดียว เพราะสถานที่แห่งนี้คือประตูสู่เมืองหลวงและเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจ ทว่าในสมรภูมิการค้ายุคใหม่ที่ความคล่องตัวคือหัวใจของการอยู่รอด ผู้ประกอบการสามารถสั่งเคลื่อนย้ายทรัพย์สินและโครงสร้างพื้นฐาน ไปยังดินแดนที่มีข้อเสนอที่ดีกว่าได้อย่างรวดเร็วในพริบตา ทำให้สิ่งที่เรียกว่าความได้เปรียบทางการค้าสูญสลายไปทันที
กรณีศึกษานี้ไม่ต่างอะไรจากเรื่องราวของ เจ้าของอาคารพาณิชย์หรือทำเลให้เช่า ที่คอยแต่จะรีดไถและยกระดับค่าบริการรายเดือนอยู่ตลอดเวลา โดยไม่ได้สนใจสภาวะเศรษฐกิจหรือความสามารถในการจ่ายของคู่ค้า จนวันหนึ่งเมื่อแบรนด์ยักษ์ใหญ่ที่เป็นผู้เช่าหลักตัดสินใจ ประกาศยกเลิกสัญญาและโยกย้ายฐานการผลิตไปยังทำเลที่ราคาถูกกว่า ซึ่งเมื่อวันนั้นมาถึง ต่อให้เจ้าของพื้นที่อยากจะลดราคาลงมา ความจริงที่เจ็บปวดคือความเชื่อมั่นได้สูญสิ้นไปแล้ว และมันมักจะสายเกินไปที่จะแก้ไข
หลายคนที่ไม่เข้าใจกลไกตลาดอาจจะตีความและมองว่า นี่คือการยอมจำนนและการเสียส่วนแบ่งทางการตลาดของไรอันแอร์ แต่นักวิชาการและผู้เชี่ยวชาญด้านการวางแผนการเงินกลับมองว่า นี่คือแบบอย่างชั้นครูที่สะท้อนถึงศาสตร์แห่ง "การถอยอย่างมีกลยุทธ์ (Strategic Retreat)"
ระบบการทำงานของ Ryanair ถูกขับเคลื่อนด้วยเหตุและผล ด้วยอารมณ์ความรู้สึกหรือความผูกพันส่วนตัว เนื่องจากพวกเขามีเกณฑ์การประเมินผลตอบแทนต่อที่นั่ง ต่อหัวผู้โดยสารในแต่ละเส้นทางอย่างละเอียดและแม่นยำ ดังนั้นทันทีที่ระบบประมวลผลระบุว่าน่านฟ้าเบอร์ลิน ตลาดเบอร์ลินไม่มีความคุ้มค่าในการลงทุนอีกต่อไป แนวทางการปฏิบัติที่เฉียบขาดจึงไม่ใช่การยื้อเวลาเพื่อต่อรอง หากแต่เป็นการโยกย้ายเครื่องบินและเม็ดเงินทุนไปสู่สมรภูมิที่คุ้มค่ากว่าทันที
ตัวเลขสถิติระบุว่าพวกเขามีการคาดการณ์ว่าจะสามารถ 216 ล้านคนในปี 2026 ซึ่งถือเป็นสถิติที่พุ่งทะยานขึ้นอย่างรุนแรงจากจำนวน 149 ล้านคนในปี 2019 ควบคู่ไปกับการเปิดอัตรากำลังพลเพิ่มเติมในพื้นที่อื่น เพื่อรองรับการขยายตัวของสถานีการบินที่มีประสิทธิภาพและคุ้มค่ากว่า นี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ตอกย้ำว่า ทรัพย์สินและบุคลากรไม่ได้ลดน้อยลงเลย หากแต่พวกมันแค่ย้ายที่อยู่เพื่อไปทำกำไรในทำเลที่มีความเหมาะสมมากกว่าเดิม
ในกรอบความคิดและวัฒนธรรมการทำงานของคนไทยทั่วไปนั้น ให้ยึดมั่นในความมานะพยายามและพร้อมที่จะสู้ตายถวายหัว ทว่าในหลายๆ สถานการณ์ของการทำธุรกิจยุคปัจจุบัน การดันทุรังรักษาความสัมพันธ์กับคู่ค้าที่คอยแต่จะรีดไถผลประโยชน์ ไม่ได้เป็นเครื่องหมายของความจงรักภักดีหรือความเก่งกาจใดๆ มากกว่าที่จะเป็นคุณสมบัติที่น่าชื่นชม
ผู้นำทัพของไรอันแอร์ได้แสดงทัศนะไว้อย่างตรงไปตรงมา ได้ระบุถึงเหตุผลเบื้องหลังการตัดสินใจครั้งนี้ว่าองค์กรจำเป็นต้องปกป้องตัวเอง เนื่องจากระบบไม่สามารถยอมรับการปรับขึ้นราคาซ้ำซ้อนบนฐานค่าใช้จ่ายที่สูงลิ่วได้อีก พร้อมทั้งตอกย้ำความล้มเหลวเชิงนโยบายของรัฐบาลเยอรมัน ซึ่งสอดคล้องกับพฤติกรรมในอดีตที่พวกเขาเคยสั่งยุติการดำเนินงาน ในเมืองใหญ่อย่างแฟรงก์เฟิร์ต ดุสเซลดอร์ฟ และสตุตการ์ตมาแล้วเช่นกัน คิดเป็นการถอนกำลังเครื่องบินรวมกันมากถึงสิบสามลำออกจากระบบเศรษฐกิจเยอรมัน นี่คือข้อคิดที่ทรงพลังสำหรับผู้ประกอบการทุกคนว่า: การฝืนใจจับมือกับพันธมิตรที่ดำเนินนโยบายขูดรีดผลประโยชน์ฝ่ายเดียว ไม่ใช่การแสดงออกถึงความเป็นมืออาชีพหรือความซื่อสัตย์ หากแต่เป็นพฤติกรรมทำลายตนเองและปล่อยให้องค์กรเสื่อมถอยลงไปในทุกๆ วัน
สิ่งที่น่าสนใจและน่าศึกษาที่สุดในกรณีศึกษาของสนามบินเบอร์ลินคือ ค่าใช้จ่ายและต้นทุนต่างๆ ไม่ได้ปรับตัวพุ่งสูงขึ้นภายในชั่วข้ามคืน หากแต่พวกมันค่อยๆ สะสมและปรับเพิ่มขึ้นทีละเล็กทีละน้อย นโยบายเพิ่มภาษีขยับขึ้นหน่อย ค่าธรรมเนียมส่วนกลางปรับขึ้นอีกหน่วย ซึ่งในแต่ละก้าวของการเปลี่ยนแปลงนั้นดูเหมือนเป็นจำนวนเงินที่ องค์กรยังพอที่จะบริหารจัดการและแบกรับไหวได้อยู่ แต่ทันทีที่สิ้นสุดไตรมาสแล้วเปิดดูงบการเงินในภาพมหภาค จะพบว่าต้นทุนสะสมรวมได้ปรับตัวขึ้นมาจนน่าใจหาย
สำหรับตำราการวางแผนการเงินเชิงกลยุทธ์ เรามักจะเตือนภัยเกี่ยวกับสถานการณ์นี้ในชื่อของ "ภัยเงียบจากการกัดเซาะอัตรากำไรอย่างต่อเนื่อง" ซึ่งเป็นสภาวะที่มีความร้ายกาจและตรวจพบได้ยากกว่า ภาวะวิกฤตเฉียบพลันที่ทำให้เกิดความตื่นตระหนกทันที เนื่องจากมันเป็นภัยเงียบที่ไม่เคยส่งสัญญาณเตือนภัยที่เด่นชัด ทำให้ฝ่ายจัดการมักจะเลือกใช้วิธีประนีประนอมและแก้ไข สัญญารายทางไปทีละครั้งโดยหลงลืมการตรวจสอบภาพใหญ่ จนกระทั่งรู้ตัวอีกทีโครงสร้างการเงินของบริษัทก็พังพินาศไปแล้ว
ดังนั้น ข้อพึงระวังสำหรับคนทำมาหากินในยุคนี้คือ ควรจัดสรรเวลาในทุกๆ 3 ถึง 6 เดือนในการทำ "การตรวจสุขภาพโครงสร้างต้นทุนอย่างเต็มระบบ (Cost Audit)" ห้ามดูแค่ตัวเลขสรุปผลการดำเนินงานรายเดือนว่ามีสีเขียวหรือสีแดง เพราะนั่นอาจเป็นภาพลวงตาที่หลอกให้คุณตายใจ แต่สิ่งที่คุณจำเป็นต้องตั้งคำถามและวิเคราะห์คือ "แนวโน้มและพฤติกรรมต้นทุนของเราเป็นอย่างไรในช่วง 2 ปีที่ผ่านมา?"
ปัจจัยหลักที่ทำให้เครือธุรกิจของไรอันแอร์มีความได้เปรียบ Ryanair คือนโยบายการออกแบบสถาปัตยกรรมองค์กรให้มีความคล่องตัวสูงสุด ที่ถูกคิดค้นขึ้นมาเพื่อรองรับสภาวะวิกฤตและการโยกย้ายในเวลาอันสั้น สะท้อนได้จากกลยุทธ์การบริหารจัดการฝูงบินที่เลือกใช้เครื่องบิน เพียงโมเดลสายพันธุ์เดียวสำหรับทุกเส้นทางนั่นคือรุ่น Boeing 737 ซึ่งการกำหนดมาตรฐานร่วม (Standardization) ในรูปแบบนี้ช่วยให้ ทำให้บุคลากรทุกภาคส่วน ไม่ว่าจะเป็นนักบินหรือพนักงานบริการ มีความสามารถในการโยกย้ายและสลับสับเปลี่ยนฐานปฏิบัติการ โดยไม่ต้องเผชิญหน้ากับขั้นตอนการรีสกิลหรือฝึกสอนงานที่ซับซ้อน โมเดลนี้จึงกลายเป็นต้นแบบของการสร้างความยืดหยุ่นเชิงปฏิบัติการ
ดังนั้นเมื่อเกิดวิกฤตการณ์และความไม่คุ้มค่าขึ้นที่เมืองเบอร์ลิน ฝ่ายจัดการจึงสามารถประกาศคำสั่งราชการและขับเคลื่อน ขั้นตอนการเคลื่อนย้ายระบบโลจิสติกส์ทั้งหมดได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งน่าทึ่งมากที่ไม่มีกระบวนการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมเกิดขึ้นเลยแม้แต่อัตราเดียว เนื่องจากพนักงานทุกคนในระบบจะได้รับข้อเสนอและสิทธิ์ ณ ฐานบินแห่งใหม่ในประเทศที่มีอัตราการขยายตัวทางการตลาดแทน
หากหันกลับมามองบริษัทแบบดั้งเดิมที่มีโครงสร้างไร้ความยืดหยุ่น ที่ทรัพย์สินและพนักงานถูกจำกัดสิทธิ์และผูกมัดอยู่กับ สถานที่ตั้ง หน่วยงานเฉพาะ หรือระบบปฏิบัติการที่ปรับเปลี่ยนได้ยาก ส่งผลให้เมื่อพฤติกรรมผู้บริโภคหรือนโยบายรัฐเกิดความพลิกผัน องค์กรเหล่านั้นมักจะไม่สามารถปรับตัวได้ทันเวลาและต้องล่มสลายไป